Odstające uszy to cecha budowy anatomicznej, która może być widoczna już od dzieciństwa i z czasem stać się źródłem dyskomfortu estetycznego. Choć nie stanowią problemu zdrowotnego, dla wielu osób mają realny wpływ na samoocenę i codzienne funkcjonowanie, dlatego coraz częściej poszukiwane są metody pozwalające na korektę ich kształtu.
Korekta odstających uszu — definicja i cel zabiegu
Korekta odstających uszu, zwana otoplastyką, to zabieg chirurgiczny mający na celu poprawę kształtu i położenia małżowin usznych. Zabieg przywraca naturalne przyleganie uszu do głowy i redukuje asymetrię.
Wskazania do zabiegu:
- odstające uszy,
- asymetria małżowin,
- niektóre deformacje uszu,
- nieprawidłowy kształt małżowiny.
Zabieg wykonuje się w znieczuleniu i trwa zwykle od 60 do 90 minut. Po zabiegu pacjent nosi opaskę uciskową, która stabilizuje kształt uszu i wspomaga gojenie.
Efekty pojawiają się po pełnym wygojeniu i są trwałe przy prawidłowej rekonwalescencji; ostateczny rezultat zależy jednak od indywidualnych warunków.
Kwalifikacja pacjenta i przeciwwskazania
Poniżej znajdują się krótkie wytyczne dotyczące kwalifikacji do korekcji odstających uszu:
- ocena kliniczna i dokumentacja: ocena aspektów estetycznych i realistycznych oczekiwań pacjenta,
- badania przedoperacyjne i kryteria wiekowe: podstawowe badania obejmują m.in. morfologię krwi, jonogram (Na, K), układ krzepnięcia, glukozę, HIV.
Przeciwwskazania i środki ostrożności
Przeciwwskazania do korekty odstających uszu obejmują m.in.:
- ciążę,
- stany zapalne,
- cukrzycę,
- zaburzenia krzepnięcia krwi
- choroby serca
- nowotwory.
Przed zabiegiem odbywa się szczegółowa konsultacja z lekarzem, podczas której omawiane są możliwe powikłania.
Kandydaci do zabiegu
Typowymi kandydatami bywają osoby z uszami odstającymi od czaszki. Do oceny kwalifikują się również osoby z wyraźną asymetrią małżowin, lecz dopuszczenie do zabiegu zależy od tego, czy deformacje powodują kompleksy estetyczne.
Najlepszy wiek to zwykle 5–7 lat, kiedy ucho osiąga pełną dojrzałość anatomiczną. Zabiegi wykonywane są również u osób dorosłych (na przykład u których uszy wymagają korekty po przebytych urazach). U młodszych dzieci operacja często odroczona jest do czasu, gdy ucho dojrzeje.
Rekonwalescencja po korekcie odstających uszu: opaska uciskowa, gojenie i higiena
Czas rekonwalescencji po korekcji odstających uszu zwykle wynosi kilka tygodni. Pacjent powoli wraca do codziennych zajęć, a pełna adaptacja tkanki potrzebuje nieco więcej czasu.
Opaska uciskowa:
- jest zakładana na okres około miesiąca – o dokładnym czasie jej noszenia każdorazowo decyduje lekarz. To on przekazuje również szczegółowe zalecenia dotyczące liczby godzin w ciągu doby, przez które powinna pozostawać na głowie.
- jej celem jest stabilizacja kształtu małżowiny i ochrona przed urazami.
Gojenie i kontrole:
- obrzęk i zasinienie zwykle zanikają w ciągu 2 tygodni,
- kontrole monitorują gojenie i stabilizację chrząstki.
Higiena rany:
- chroń ranę przed zabrudzeniami,
- stosuj antyseptyczne opatrunki zgodnie z zaleceniami lekarza.
Aktywność fizyczna:
- ogranicz wysiłek przez 4–6 tygodni,
- unikaj intensywnych ćwiczeń, które mogą podwyższać napięcie tkanek.
Objawy, które wymagają natychmiastowej konsultacji, obejmują silny ból, pojawienie się ropnego wycieku z rany, gorączkę przekraczającą 38°C oraz narastający obrzęk lub wyraźną asymetrię ucha.
Efekty pooperacyjne obejmują trwałą poprawę kształtu ucha oraz naturalny wygląd, przy czym blizny są zazwyczaj ukryte za małżowiną. Regularne kontrole pooperacyjne pozwalają ocenić ostateczną stabilizację uzyskanego kształtu.